Get Adobe Flash player

Mega Meike 6

Wat een opluchting om even niet meer in het ziekenhuis te zijn. Na kuur 2 en de stamcel oogst zijn we bijna niet meer thuis geweest. Vervolgens de start van kuur 3, de kuur waar ze de eerste keer zo hondsberoerd van was. En de onderzoeken, het was weer een heftige week. Zeker omdat we bij aankomst direct in een isolatiekamer werden gedirigeerd om er de komende 5 dagen niet meer vanaf te komen. Dit nog vanwege het waterpokken protocol, gelukkig is de kans dat Meike waterpokken krijgt minimaal. Met een paar tassen extra speelgoed in een kamer niet veel groter dan een gemiddelde cel in het huis van bewaring zijn we vol goede moed de kuur begonnen. Voor de kuur eerst nog even de scan, nou ja even, ruim 2 uur! De uitslagen zouden we de week erna krijgen omdat het bijna weekend was en het nogal wat tijd in beslag zou nemen om de resultaten te beoordelen. Gelukkig kwam de behandelend arts het weekend toch met de uitslagen. Dat wat er in dit stadium is bereikt is zeer positief zoals hij zei. Iets wat een arts niet zomaar zegt. Er zijn geen nieuwe uitzaaiingen bijgekomen. De 2 uitzaaiingen op het bot in Meike haar schouders zijn al weg en op haar been lijkt iets minder. Ook de tumor zelf is geslonken en lijkt minder actief. Fantastisch nieuws dus wat ons natuurlijk een flinke boost gaf om de kuur en een week isolatie in te gaan……

Kuur 3 verliep veel beter dan de 1e (zelfde soort). Door de stof die in de kuur zit (cisplatine) word je na 48 uur vreselijk misselijk, dit is niet te voorkomen. Zo ook weer deze keer, vaak spugen, vooral ‘s-nachts. Met medicatie kunnen de “scherpe randjes” zoals de arts zegt, eraf gehaald worden dus heeft Meike 3 verschillende soorten medicijnen gehad tegen de misselijkheid zodat ze wel nog voeding via de sonde binnen kreeg. Verder hebben we letterlijk alles uit de kast moeten trekken om Meike maar ook ons zelf te vermaken in een kamer waar je niet uit mag. Gelukkig is dit gelukt en heeft ze genoeg lol en leuke momenten gehad. Ook bezoek deed haar goed, even wat andere gezichten….

Vorige week maandag, einde van de kuur, was Meike nog te misselijk om naar huis te gaan. Ze was wel sterker dan bij de eerste soortgelijke kuur maar nog te afhankelijk van de medicatie via het infuus. Gezien het feit dat het Sophia helemaal zat vol zat voelden we de bui al aankomen. Een enkeltje JKZ…. Wel hadden we het verzoek neergelegd om op de afdeling terug te komen daar waar we als laatste lagen. Gelukkig was hier nog plek! Alleen vervelend dat de ambulance 3 uur te laat was door drukte. Een klein ziek meisje om 21:00 uur nog even naar een ander ziekenhuis verplaatsten is geen succes…. Vervolgens 4 dagen weer in het JKZ. Uiteraard weer in isolatie vanwege de weerstand die vanaf nu omlaag gaat. Over het algemeen ging dat best goed. Beter dan de voorgaande keren in ieder geval. Buiten regelmatig overgeven geen andere bijwerkingen dit keer. Ook zakte haar weerstand dit keer niet tot een dieptepunt. Al met al super, want dat zou betekenen dat we naar huis konden gaan mits ze voldoende vocht en voeding zou binnen krijgen / houden.

Uiteindelijk zijn we nu sinds vrijdag dus thuis. Haar weerstand is nog wel laag en een paar keer spugen per dag is helaas nog wel een feit. De eerste dag spuugde ze zo veel in 1 keer dat haar sonde vanuit haar maag mee kwam. De dienstdoende verpleegkundige van de thuiszorg was niet te bereiken (bleek de centrale een oud nummer te hebben gebruikt….slim) dus we moesten een andere oplossing bedenken. Een kort belletje naar de afdeling in het JKZ en we konden daar terecht. Zo konden we in elk geval de EHBO met zieke, hoestende en proestende kinderen omzeilen en werden we goed en snel geholpen. Hopen dat Meike snel opknapt en nu echt een paar dagen gewoon even kind kan zijn zonder beperkingen. Voorlopig kijken we elke keer weer met argusogen naar de thermometer 😉  Het JKZ gaan we vast nog een keer komen, maar nu graag even niet…..

Een reactie op Mega Meike 6

  • Rob en Marian schreef:

    Wij leven met jullie mee en wensen jullie heel veel kracht toe want dat hebben jullie nodig.
    probeer toch ook nog en beetje te genieten van jullie kanjer want die moet dit toch maar allemaal meemaken.
    Maar een ding is zeker als ze dit allemaal heeft doorstaan dan komt ze ijzersterk uit de strijd .
    Nogmaals veel sterkte EN NIET DE MOET LATEN ZAKKEN.
    Lieve groet Rob en Marian