Get Adobe Flash player

Mega Meike 19

Meike kwam van ver, heel ver. Maar wat de laatste hoge dosis chemo betreft heeft ze het super gedaan aldus de artsen. Bijna alles lag in de lijn der verwachting, volgens protocol. Alleen op deze zware laatste eindsprint kon niemand ons voorbereiden. Door de stamcel reinfusie schoten de bloedwaarden van Meike als een raket de lucht in. En omdat ze verder geen complicaties had was ze al snel klinisch goed en mochten we naar huis. Alleen wel met een kind wat tot de grond toe afgebroken was. Niet meer lopen, niet meer praten, niet meer lachen, niet meer zelf omdraaien in bed. Overal in haar lichaam deed het pijn en daar werd ze erg verdrietig om. Maakten we ons zorgen om die rot ziekte, hadden we nu de zorg hoe dit in vredesnaam goed zou komen. Na ruim 2 weken intensieve begeleiding ging het stapje voor stapje beter. Met de juiste stimulans en een flinke dosis doorzettingsvermogen ging het ineens met sprongen beter. Alleen nog wat last van haar zenuwen door de hoge dosis chemo. Heel fijn dus!

 

Amper hersteld van de laatste kuur, gelijk weer door met de laatste Nederlandse behandeling. De bestralingen, 12 in totaal en onder narcose want ze moet muisstil liggen. Ze werd vanuit 7 verschillende hoeken op haar buik bestraald op de plek waar oorspronkelijk de tumor zat. Alleen omdat de tumor zo groot was en alles was terug geveerd, kregen de nieren, lever en darmen ook een flinke klap te verduren. Na weer een nieuw onderzoek bleek dat de artsen zich hier niet druk om maakten. Het waren 2 lange vermoeiende weken. Doordat elke dag iemand van de familie mee ging en we ook na de bestraling iets leuks gingen doen, bleef Meike erg positief en onderging ook weer deze behandeling. Buiten af en toe overgeven ging het herstel van Meike wel de goede kant op. Na de laatste kuur wilde ze niets meer weten van het ziekenhuis en alles wat daar bij hoort. Ook dit ging steeds weer wat beter….

 

Ondertussen waren ook de voorbereidingen voor Amerika in volle gang. En dat was een behoorlijke kluif. Veel geregel, veel inpakken maar we waren op tijd klaar. En nu zitten we er, in Amerika! En gelukkig hebben we nog 2 weken voordat de eerste ziekenhuisbezoeken gaan beginnen want we moeten behoorlijk bijkomen. Vorig jaar hoorden we dat Meike erg ziek was en dat we hier naartoe moesten voor een betere overlevingskans. Het leek een onmogelijke opgave  maar hoe fantastisch was het dat zo vreselijk veel fijne mensen zich hebben ingespannen om ook deze laatste oh zo belangrijke horde mogelijk te kunnen maken. Familie, vrienden, onbekenden en onze fantastische collega’s hebben zo vreselijk veel gedaan, het is onbeschrijfelijk hoe dit voelt dat we daardoor Meike dit kunnen bieden. Basisschool de Vliermeent waar Meike naartoe gaat heeft de reeks aan fantastische acties afgesloten. De kinderen hadden honderden kerstkaarten verkocht waarvan de opbrengst naar de stichting ging.

 

We zijn druk met het settelen en wennen aan onze nieuwe omgeving. De vlucht was fijn, we hadden een vracht aan persoonlijke spullen maar ook allemaal sondevoeding en bijbehorende spullen voor Meike bij ons. Buiten een nare douanier die ons de kleren van het lijf ondervroeg en ons in een aparte ruimte zette, werden we erg fijn en vriendelijk geholpen door het personeel van US airways. Iedereen is hier erg vriendelijk en behulpzaam, stelt gelijk de halve familie voor en vraagt of ze iets kunnen betekenen, erg Amerikaans. De eerste indruk van ons nieuwe huis is fijn, we hebben gelukkig nog even om alles te regelen en naar wens te maken voordat we aan de kuren gaan beginnen.

 

Vandaag even voor het eerst in het CHOP geweest omdat Meike d’r sonde eruit was. Erg anders in positieve zin. Meike werd gelijk door een paar enthousiaste pedagogisch medewerksters op sleeptouw genomen en heeft nog even gezellig gespeeld.

image1 image3 image2